Βιβλιοθήκη της «Ελευθεροτυπίας»

Μαΐου 14, 2007

ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ BLOGS ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ

Filed under: Uncategorized — vivliothiki @ 4:38 μμ

O αγαπητός μας Φίλιππος Φιλίππου αναρωτιέται προς τι το blog. Δεν επαρκεί, ρωτάει, ο χώρος της έντυπης «Β» για να αναπτύξουμε τις ιδέες μας, ή μήπως θέλουμε να απευθυνθούμε σε αναγνώστες που δεν διαβάζουν την εφημερίδα και απλώς σερφάρουν στο διαδίκτυο; Η Βιβλιοθήκη ίσως μας φτάνει (χωρίς όμως να μας περισσεύει), αλλά δεν μας δίνει τη δυνατότητα να επικοινωνήσουμε με τους αναγνώστες μας. Τόσα χρόνια δημοσιογράφος, πάντοτε ένιωθα πως τα κείμενά μου, με τον εφήμερο χαρακτήρα τους (μικρή είναι η ζωή τους, ένα εικοσιτετράωρο το πολύ, κι αυτή είναι και η ομορφιά τους) είναι ένα μπουκάλι στο πέλαγος, ένα γράμμα με άγνωστο παραλήπτη, από τον οποίο, παρότι απεχθάνομαι τον εγγενή αυταρχισμό του δημοσιολογούντος, στερούσα τη δυνατότητα να απαντήσει (οι «επιστολές αναγνωστών» εδώ και καιρό έχουν καταντήσει φθίνον είδος, μια ενασχόληση για συνταξιούχους με άπλετο χρόνο). Όχι πια. Με το blog είναι σαν να συνομιλούμε απευθείας με φίλους που δεν φανταζόμαστε ότι έχουμε, σαν να διευρύνθηκε ξαφνικά το πεδίο της επικοινωνίας, και μεις να κατακτήσαμε μια καινούργια ελευθερία.

Εξάλλου, άλλο η κριτική στον τύπο και άλλο ο σχολιασμός στα blog. Πιο συστηματική η πρώτη, πιο ελεύθερος ο δεύτερος, όμως εξίσου χρήσιμα και σημαντικά και τα δυο. Το ένα αντανακλά πάνω στο άλλο, το ένα φωτίζει το άλλο, του προσθέτει νέες διαστάσεις και αποχρώσεις. Και προς επίρρωσιν, θα παραθέσω αποσπάσματα από ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε την Κυριακή 13 Μαΐου στους Times του Λος Άντζελες, με χαρακτηριστικό τίτλο «Η μάχη των βιβλιοπαρουσιάσεων». Το τι το προκάλεσε θα φανεί στη συνέχεια. Το τι θα προκαλέσει η εδώ δημοσίευσή του, θα φανεί από τα δικά σας σχόλια.

«Όταν πρόσφατα τα μέλη του Κύκλου National Book Critics διαδήλωσαν εναντίον της εφημερίδας της Ατλάντα ‘Journal-Constitution’ διαμαρτυρόμενοι για την απόλυση του υπεύθυνου για τις σελίδες βιβλίου, ένας πόλεμος λέξεων ξέσπασε ανάμεσα στους κριτικούς βιβλίου και τους bloggers που ασχολούνταν με τη λογοτεχνία. Ο καβγάς, που εξελίχθηκε πολύ άσχημα, επεκτάθηκε σε εφημερίδες, περιοδικά και blogs και αφορούσε τις πρόσφατες περικοπές στις σελίδες του βιβλίου (σ.σ. βλ. «Βιβλιοθήκη», Σελίδες του κόσμου, 11/5/2007). Η ευθύνη αποδόθηκε, σε ένα βαθμό, στον πολλαπλασιασμό των blogs που αφορούσαν το βιβλίο.

«Αν ήσουν συγγραφέας, θα ήθελες να δεις μια κριτική για το βιβλίο σου στην Washington Post και στη New York Review of Books ή σε μια ιστοσελίδα που γράφει κάποιος με το ψευδώνυμο ‘NovelGobbler’ ή ‘Biogafriend’;» έγραψε στην Washington Post ο Michael Dirda, κριτικός βραβευμένος με Πούλιτζερ. «Τα ένθετα βιβλίων … παραμένουν ένα φόρουμ όπου οι νέοι τίτλοι λαμβάνονται σοβαρά υπ’ όψη ως έργα τέχνης ή επιχειρηματολογίας και όχι απλώς ως ευκαιρίες για ρηχά τσαλίμια και παραφουσκωμένες ρητορείες».

Ο φιλαναγνώστης blogger Edward Champion ανταπέδωσε τα πυρά, χλευάζοντας την ιδέα ότι μόνο οι έντυπες κριτικές έχουν βαρύτητα: «Δεν υπάρχει πρόβλημα όταν η λογοτεχνική μπλογκόσφαιρα λειτουργεί σαν την αναγνωστική λέσχη της μαμάς μας, δεν υπάρχει πρόβλημα όταν συζητάμε για συγγραφείς και βιβλία και συγκρίνουμε σημειώσεις και σκέψεις πάνω σε ό, τι μας άρεσε, αρκεί να κρατάμε τη θέση μας», έγραψε ο Τσάμπιον, που είναι συγγραφέας και υπεύθυνος του website «The return of the reluctant«. «Το καταλάβατε; Ούτε για μια στιγμή δεν θα έπρεπε να σκεφτούμε ότι εισφέρουμε κάτι περισσότερο εκτός από το να χρησιμεύουμε ως αξεσουάρ στις πραγματικές φιλολογικές συζητήσεις… Θα έπρεπε να αγοράζουμε βιβλία, αλλά ούτε να τολμήσουμε να εκφέρουμε βαθυστόχαστες απόψεις πάνω σ’ αυτά».

Οι αλληλοκατηγορίες έδωσαν και πήραν. Αλλά τώρα πια, κυρίαρχη είναι η αίσθηση ότι οι προστριβές ανάμεσα στα παλιά και στα καινούργια μέσα προβολής του βιβλίου συσκοτίζουν το γεγονός ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο. Συχνά βιβλιοκριτικοί «τρέχουν» τα δικά τους blogs ενώ bloggers δημοσιεύουν κριτικές τους σε εφημερίδες (ανάμεσα σ’ αυτούς και ο Τσάμπιον στους Los Angeles Times). H Maud Newton, που διευθύνει ένα από τα πιο έγκυρα λογοτεχνικά blogs δεν θεωρεί ότι έντυπη και ηλεκτρονική βιβλιοπαρουσίαση λειτουργούν ανταγωνιστικά. «Στ’ αλήθεια πρόκειται για πλασματικό διαχωρισμό, τονίζει και ο Mark Sarvas, διευθυντής του blog «The Elegant Variation» (σ.σ. εξαιρετικό, σας προτείνω να το επισκεφτείτε). «Υπάρχει ένα αχανές οικοσύστημα πληροφορίας με αντικείμενο τα βιβλία και κάθε έκφανσή του χρειάζεται την υποστήριξή μας».

Πράγματι, το οικοσύστημα είναι αχανές. Ειδήσεις, θέματα, κριτικές, κουτσομπολιά για το βιβλίο σε εφημερίδες, σε περιοδικά, ειδικά και μη, σε blogs, στο ραδιόφωνο (πολύ δειλά και στην τηλεόραση), στις αναγνωστικές λέσχες, στα φεστιβάλ βιβλίου, δίνουν και παίρνουν. Και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον το φαινόμενο για την Αμερική, μια χώρα που η κουλτούρα της ευνοεί άλλες μορφές ψυχαγωγίας. Αν οι παραδοσιακές σελίδες βιβλίου των εφημερίδων συρρικνώνονται, το διαδικτυακό σύμπαν γιγαντώνεται. Αυτό καθιστά τους εκδότες των εφημερίδων πιο υπεύθυνους. Δεν τους συμφέρει η περικοπή των σελίδων για το βιβλίο* αν προσωρινά περικόπτουν, αργότερα θα αναγκαστούν να επαναφέρουν τα ένθετα στην προηγούμενη έκτασή τους, αν όχι να τα διευρύνουν περισσότερο.

Και εν τω μεταξύ, οι τόνοι ανάμεσα στις αντιμαχόμενες πλευρές έχουν πέσει. Την επαύριο της διαμάχης τους, Ντίρντα και Τσάμπιον άρχισαν να επικοινωνούν, αναζητώντας ένα πεδίο συνεννόησης.

«Θεωρώ την περικοπή των σελίδων για το βιβλίο στον τύπο ατυχή, έως αξιοθρήνητη εξέλιξη», έγραψε ο Τσάμπιον σε ένα e-mail του προς τους Times. «Επίσης θεωρώ παιδαριώδη τον καβγά ανάμεσα στις δύο πλευρές. Οι φιλαναγνώστες bloggers θα έπρεπε να φροντίζουν περισσότερο τα κείμενά τους* οι εφημερίδες να επιδεικνύουν μεγαλύτερο πάθος και αυθορμητισμό. Τα καλά νέα όμως είναι ότι οι δύο πόλοι προσεγγίζονται».

«Είναι σπουδαίο οι άνθρωποι να εκφράζουν τις απόψεις τους για τα βιβλία που αγαπούν ή μισούν», έγραψε με τη σειρά του ο Ντίρντα. «Το blogging ενθαρρύνει τη ζωντανή λογοτεχνική κουλτούρα, όπως και οι λέσχες ανάγνωσης ή άλλες ομάδες συζήτησης. Όμως εξακολουθούμε να χρειαζόμαστε την κριτική… Ίσως υπάρξει ένα modus vivendi που θα επιτρέψει και στα δύο είδη λογοτεχνικής συνομιλίας και γνώμης να ανθίσουν. Το ελπίζω».

Το ελπίζουμε κι εμείς, εν αναμονή των σχολίων – ή μήπως των κριτικών; – σας.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΝΑ

 

 

Advertisements

18 Σχόλια »

  1. Σας εύχομαι καλή επιτυχία.

    Μια και ο εισαγωγικός λόγος αφορά τα Blogs: Πιστεύω ότι δίνουν βήμα έκφρασης στον καθένα. Νέες γραφίδες έχουν παρουσιαστεί με φρεσκάδα και πρωτοτυπία, πέρα από τους «επαγγελματίες» και τους κάθε λογής ειδικούς. Απελευθέρωσαν, λόγω της ανωνυμίας, την έκφραση ανασύροντας στην επιφάνεια καταπιεσμένες σκέψεις και επιθυμίες. Δημιούργησαν νέες κοινότητες, συζητήσεις και διαμάχες, μεταφέροντας τη μάχη των λέξεων και των ιδεών στους υγρούς κρυστάλλους της οθόνης.

    Δυστυχώς, έχoυν φέρει και μια μεγάλη φλυαρία. Απεραντολογίες, κοινοτοπίες και μυθολογίες για ασήμαντα και σημαντικά. Εύκολα μπορείς να χάσεις το χρόνο σου κολυμπώντας στην απέραντη θάλασσα του διαδικτύου, μέσα σε αφρούς και πομφόλυγες.

    Ας είμαστε, όμως, αισιόδοξοι. Σ’ αυτή τη μπορχεσιανή «Βιβλιοθήκη της Βαβέλ» μπορείς να βρεις ευχάριστα και χρήσιμα πράγματα.

    Σχόλιο από Μάκης Καραγιάννης — Μαΐου 14, 2007 @ 9:11 μμ | Απάντηση

  2. Αγαπητή κα Σχοινά,
    Εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πράγματι ότι τα blogs είναι μια περιττή πολυτέλεια στον χώρο του βιβλίου, εφόσον υπάρχει η επίσημη κριτική σχεδόν σε κάθε έντυπο μέσον, ακόμη και στην κρατική τηλεόραση. Τι μπορεί να προσθέσει ένα βιβλιοφιλικό blog που πολλές φορές γράφονται από κάποια άτομα που καμία σχέση δεν έχουν με τον χώρο του βιβλίου; Ένα χρόνο τώρα που βρίσκομαι στο blogging έχω διαπιστώσει κάτι που είναι η ευχή όλων μας, όσων ασχολούμαστε ή αγαπάμε τη λογοτεχνία. Το γεγονός ότι μπορεί να παρουσιαστούν φωνές (λογοτεχνικές) που πολλές φορές πέρασαν απαρατήρητες από την κριτική των εντύπων (δεν εξετάζουμε εδώ τους λόγους που πέρασαν απαρατήρητα). Ένας δεύτερος λόγος είναι ότι με τα σχόλια των blogs «κρίνονται» οι μέχρι στιγμής «αυθεντίες» από αναγνώστες που ελεύθερα εκφράζουν τη γνώμη τους και προχωρούν τον διάλογο περί βιβλίων παρακάτω. Και ένα τρίτο στοιχείο –ίσως το πιο σημαντικό για τους συγγραφείς- είναι ότι επιτέλους επικοινωνούν με τους αναγνώστες τους και μπορούν να ανταλλάξουν απόψεις πάνω στα βιβλία που έγραψαν ή και ακόμη γι’ αυτά που βρίσκονται εν προόδω.
    Θεωρώ ότι η απόφασή σας να κατέβετε στην bloggόσφαιρα (κακόηχη αλλά αναντικατάστατη προς το παρόν λέξη) έχει τόλμη, ρίσκο και προ παντός διάθεση για εποικοδομητική επικοινωνία. Καλή επιτυχία.

    Σχόλιο από Λεία Βιτάλη — Μαΐου 15, 2007 @ 4:50 μμ | Απάντηση

  3. Πολύ ωραία μας τα λέτε, κυρία Σχινά, και από εδώ και από τη στήλη σας «Σελίδες του κόσμου». Μας φέρνετε έναν αέρα διεθνούς προβληματισμού, που τόσο έχουμε ανάγκη. Δεν νομίζω ότι η κριτική στα έντυπα και ο σχολιασμός στα blogs είναι ανταγωνιστικά μεταξύ τους. Θα ήθελα όμως να σας ζητήσω τη γνώμη σας για κάτι άλλο: Τι πιστεύετε για τα blogs που εκδίδονται σε μορφή βιβλίου;

    Σχόλιο από pim — Μαΐου 15, 2007 @ 5:22 μμ | Απάντηση

  4. Κυρία Σχινά, έχω την εντύπωση ότι όλος αυτός ο θόρυβος που γίνεται για το θέμα είναι γιατί το μέσο του ιστολογείν είναι νέο, ένα τεχνολογικό πρωτόγνωρο επίτευγμα. Σε λίγο (ήδη συμβαίνει) επαληθεύεται αυτό που λέτε μέσα στο κείμενό σας: «ότι το ένα συμπληρώνει το άλλο. Συχνά βιβλιοκριτικοί “τρέχουν” τα δικά τους blogs ενώ bloggers δημοσιεύουν κριτικές τους σε εφημερίδες» …Αυτή είναι η αλήθεια, και το μέλλον Λαμπρό! Να μπορείς να λες την άποψή σου με μόνο όπλο ένα απλό κλαβιέ και μια οθόνη, να πατάς enter…και να δέχεσαι σχόλια από τη Μογγολία έως τη Γη του Πυρός.

    Το ίδιο το μέσο δεν φταίει για την καλή ή κακή του συμπεριφορά, αλλά μόνο η χρήση του.

    Σχόλιο από στράτος φουντούλης — Μαΐου 15, 2007 @ 8:00 μμ | Απάντηση

  5. το μέλλον είναι εκεί, ένα βήμα πιο μπροστά από μας!
    όποιος είναι ανοιχτός να το δει,
    το μέλλον του ανήκει
    όποιος θαρρετά το υποδέχεται,
    είναι κομμάτι του…

    είναι αλήθεια ότι το blogging στην Ελλάδα θα πρέπει να περάσει την νηπιακή του ηλικία, και ως προς τον προσδιορισμό των στόχων του, την συνειδητοποίηση των δυνατοτήτων του, τους «κανόνες» του παιχνιδιού…
    όμως πάντα συνέβαινε αυτό και θα συμβαίνει με καθετί καινούργιο που ανοίγει νέους δρόμους και μας βρίσκει απροετοίμαστους, συχνά μας αιφνιδιάζει. το ζητούμενο είναι να έχουμε τη διάθεση να εξελίξουμε τη σκέψη μας μαζί με αυτό έχοντας ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας.

    κι όσο για το άνοιγμα της έντυπης βιβλιοπαρουσίασης και βιβλιοκριτικής στην μπλογκόσφαιρα…
    έπειτα από χρόνια θα θυμούνται οι πολλοί μιμητές
    ότι ξεκινήσατε πρώτοι…

    Σχόλιο από ioeu — Μαΐου 15, 2007 @ 9:41 μμ | Απάντηση

  6. Ένα όμικρον μπήκε με το έτσι θέλω στο κα Σχινά και γράφτηκε κα Σχοινά. Αυτά συμβαίνουν με τα πληκτρολόγια που δεν υπάρχουν διορθωτές -ορίστε ένα μείον τψν blogs- και το όμικρον δυστυχώς δεν ήταν από… τυρί να το φάει το… ποντίκι.

    Σχόλιο από Λεία Βιτάλη — Μαΐου 16, 2007 @ 7:33 πμ | Απάντηση

  7. αγαπητές/αγαπητοί

    (ίσως να’ναι αυταπόδεικτα και κυκλικά και λίγο αφελή αυτά που θα γράψω. απολογούμαι).

    για μένα η διατράνωση του εαυτού, όποιας μορφής και όποιου εαυτού, είναι το ναρκισσιστικό/φοβικό δίπολο του βιολογικού μας αφανισμού στην πλέον συγκινητική εκδοχή του. η απελπισμένη προσπάθεια να αποδώσουμε σε μας και τους ομοειδείς μας κάποια σημασία μεγαλύτερη της τυχαίας έκρηξης της πρώτης ύλης, ή της κατά τύχη επιβίωσής μας. το ότι χρωστάμε ό,τι θεωρούμε πολύτιμο ως προϊόν του κεντρικού νευρικού μας συστήματος στο ότι την γη μας δεν επισκέφτηκε τα τελευταία δέκα χιλιάδες χρόνια ένας βαρβάτος μετεωρίτης κάμνει άλλους να ευλογούν το θεό κι άλλους να ευλογούν τον σέξπιρ ή όποιον τέλος πάντων μίλησε και περιέγραψε την ανθρώπινη κατάσταση σ’αυτές τις χιλιετίες.
    βασισμένη σ’αυτά, η μπλοκογραφία μου φάνηκε απ’την αρχή τρομερά ενδιαφέρουσα. κι ακόμα την βρίσκω απίστευτα εθιστική – όπως και κάθε μάταιη απόπειρα ν’αποδείξουμε πως εμείς εδώ που γράφουμε θα πεθάνουμε λιγότερο απ’τους άλλους που δε γράφουν.
    κι ούτε το ακατέργαστο και το απεραντολογικό έχουν εντέλει σημασία για μένα. σημασία έχει ο φόβος, που γεννά την αφελή κι αυθαίρετη πεποίθηση του ωραίου – ωραία ζωή, ωραία λόγια, ωραίες σκέψεις – κι αν τύχει τεντώνοντας στις μύτες των ποδιών να μην το φτάνουμε το ωραίο, συγχωρεμένοι και πάλι, κι άμα ξερνάμε λέξεις και πάλι αφίενται ημών οι αμαρτίες γιατί ποιος κρίνει; είναι απαραίτητο να περάσει κάποιος μέσα από συγκεκριμένα πνεύματα για να γίνει ανθρωπότερος; νομίζουμε, όσοι διαβάσαμε και διαβάζουμε και γράψαμε ή γράφουμε από πανικό και από ανάγκη, πως θα καταπραϋνθούμε κάποτε;
    ή μήπως κακιώνουμε στα μπλογκ γι’αυτή τους τη γύμνια των προθέσεων, για τη λαχτάρα του να λιανίσουν τα δάχτυλά τους γράφοντας ματαιότητες που εμείς θεωρούμε πιο μάταιες επειδή δεν τυπωθήκαν σε αλεσμένα δέντρα ή δεν τους χάρισε ακόμα κάποιος αυτό το γελοίο πράγμα που’ναι η αθανασία;
    όταν οι ίδιοι θεοί, της ιδικής μας επινόησης, ήταν πάντα φοβιτσιάρηδες, και στέλναν γιούς/ρουφιάνους και τιμωρίες και ξώγαμα στη γη, πώς μπορούμε να πούμε αλήθεια πως εμείς δε φοβόμαστε τον εαυτό μας;

    Σχόλιο από a.c. — Μαΐου 16, 2007 @ 9:44 πμ | Απάντηση

  8. Προσυπογράφω τις -μετά τη διαμάχη- δηλώσεις των Τσάμπιον και Ντίρντα. Γι’ αυτό και χαίρομαι για την πρωτοβουλία σας, κυρία Σχινά. Αυτό δα έλειπε τώρα να… τσακώνεστε με τον ευατό σας (από τη μια η κριτικός, από την άλλη η μπλόγκερ…)
    🙂

    Σχόλιο από Χρήστος Φασούλας — Μαΐου 16, 2007 @ 10:52 πμ | Απάντηση

  9. Θέλουμε κι άλλα, κι άλλα ποστ, ερεθιστικά, ενδιαφέροντα, καινούργια. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε η Βιβλιοθήκη! Είστε οι πρώτοι, μακράν καλύτεροι από τους ομοειδείς σας. Σας διαβάζουμε με απόλαυση.

    Σχόλιο από elias — Μαΐου 16, 2007 @ 11:56 πμ | Απάντηση

  10. Μια σύντομη απάντηση στον φίλο μας pim: Θεωρώ ότι η δημοσίευση των blogs σε βιβλίο ακυρώνει την λειτουργία των ιστολογίων ως χώρων ελεύθερης (και συχνά ανεπεξέργαστης) έκφρασης. Όπως έγραψε και η Λίνα Πανταλέων (Βιβλιοθήκη, 1/9/2006) δύσκολα τα εκδομένα blogs μπορούν να αποτιμηθούν αποσπασμένα από το περιβάλλον όπου κυοφορήθηκαν και εκτιμήθηκαν. Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς, παρεφθείροντας (αρκετά ασεβώς) τον Μαλλαρμέ, μήπως όλες αυτές οι προσπάθειες έχουν απώτερο σκοπό να καταλήξουν, απλώς, σ’ ένα βιβλίο. Μήπως τα blogs (τα συγκεκριμένα τουλάχιστον) πάνε να καταλήξουν (και πάλι η Λίνα) σε «προθάλαμο της πεζογραφικής ενασχόλησης». Αν ναι, όσα είδαμε εκδομένα ως τώρα (κυρίως τα του «Πιτσιρίκου» και λιγότερο τα της «Κουρούνας») δύσκολα ανταποκρίνονται στους όρους που η ίδια η πεζογραφία θέτει στον εαυτό της. Εκτός πλαισίου, τα ιστολογικής καταγωγής κείμενα κινδυνεύουν να χάσουν τη δροσιά, τη φρεσκάδα, τον αυθορμητισμό τους. Ας μην ξεχνάμε: το βιβλίο χρειάζεται, όπως και να το κάνουμε, γενναίο editing…

    Σχόλιο από Κατερίνα Σχινά — Μαΐου 16, 2007 @ 12:12 μμ | Απάντηση

  11. Όσον αφορά τα blogs που αφορούν το βιβλίο, το βρίσκω συναρπαστικό οτι μπορώ άνετα και πολύ εύκολα,να ανταλλάξω απόψεις για βιβλία με άλλους αναγνώστες και να εκθέσω τη γνώμη μου για αυτά που εχω διαβάσει, όταν εκδοτικοί οικοι αρνούνται να δημοσιεύσουν στις ιστοσελίδες τους αρνητική κριτική για τα βιβλία τους…θα έλεγα οτι εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο την κριτική αναγνωστών στα blogs από αυτή των βιβλιοκριτικών στα έντυπα,η οποία πολλές φορές είναι ανευ ουσίας και καθόλου διαφωτιστική σε σχέση με το αν αξίζει τον κόπο να διαβάσει κανείς το συγκεκριμένο βιβλίο στο οποίο αναφέρονται…
    Επίσης είναι πολύ ωραίο να μπορεί κανείς πλέον να επικοινωνεί με τον συγγραφέα του βιβλίου που διάβασε και να συζητά τόσο άμεσα γι’αυτό
    Αλλά,ανάγνωση ηλεκτρονικού βιβλίου δεν μπορώ να κάνω,ακόμη κι αν πάρει έντυπη μορφή…το βρίσκω πολύ κουραστικό και καθόλου ελκυστικό.Το να διαβάζεις άρθρα μέσω διαδικτύου είναι καλά,αλλά σελίδες και σελίδες…όχι…δεν το θεωρώ βιβλίο…

    Σχόλιο από cook — Μαΐου 16, 2007 @ 4:10 μμ | Απάντηση

  12. Τα μέσα είναι διαφορετικά αλλά ο λόγος βιώνεται ολόκληρος και ακέραιος!Σημασία έχει η διακίνηση του λόγου με όποιο μέσο και αν επιλέγεται να γίνει αυτό.Βαρέθηκα να διαβάζω για αλληλοκατηγορίες ανάμεσα σε bloggers και ανθρώπους του έντυπου λόγου.Χαίρομαι πολύ για την παρουσία σας σε αυτό τον χώρο!

    Σχόλιο από ioannisxen — Μαΐου 16, 2007 @ 5:33 μμ | Απάντηση

  13. Δεν έχω μπλογκ, μ’ αρέσει να διαβάζω
    τα φληναφήματα ή τις σοφίες άλλων
    να παρεμβαίνω ύστερα και να τα σχολιάζω
    τρίτος εγώ, αδέξιος, καταμεσίς μεγάλων

    Σχόλιο από elias — Μαΐου 17, 2007 @ 5:21 μμ | Απάντηση

  14. Elias, μεγάλο ταλέντο στη ρίμα! Τύφλα να’ χει ο Σουρής!

    Σχόλιο από lena — Μαΐου 17, 2007 @ 5:22 μμ | Απάντηση

  15. Kαλημέρα στην Κατερίνα και τ’ άλλα τα παιδιά του παρόντος BLOG. H απάντηση στην απορία μου «προς τι;» μου δόθηκε επαρκώς, οπότε δεν χρειάζεται να πω περισσότερα. Τυγχάνω φανατικός λάτρης της επικοινωνίας μεταξύ εντύπων και αναγνωστών -λυπάμαι που σήμερα αυτό δεν συμβαίνει. Κάποτε οι στήλες αλληλογραφίας στα περιοδικά απλώνονταν σε πολλές σελίδες, διάβαζα επί δικτατορίας τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ και δεν χόρταινα ανταλλαγές απόψεων, αλλά και κόντρες μεταξύ αναγνωστών, περί αυτού γνωρίζει πολλά ο φίλτατος Μισέλ Φάις, ο οποίος μεταφέρει τις εμπειρίες του ως αλληλογράφος στο μυθιστόρημά του «Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου». Θα ήθελα να υπάρχει παρόμοια στήλη στα λογοτεχνικά-πολιτιστικά ένθετα των εφημερίδων αλλά ατυχώς φαίνεται πως είναι δύσκολο. Καλό δρόμο!

    Σχόλιο από Φίλιππος Φιλίππου — Μαΐου 18, 2007 @ 3:39 πμ | Απάντηση

  16. Να που μας προέκυψε κι άλλος σατιριστής! Elias, πολύ μου άρεσε το ποιηματάκι σου.

    Σχόλιο από Matina Irioti — Μαΐου 18, 2007 @ 7:05 πμ | Απάντηση

  17. Αγαπητή κα Σχινά
    Εδώ και χρόνια ήθελα να σας γράψω ένα γράμμα να σας ευχαριστήσω και επιτέλους τώρα βρίσκω την ευκαιρία. Το ευχαριστώ είναι γιατί κάποτε είχατε γράψει για μια σπουδαία πηγή σας στο ίντερνετ το Arts and Letters Daily. Ήταν τόσο σημαντικό για μένα που χρόνια τώρα λέω «να’ναι καλά αυτή η γυναίκα». Ευτυχώς λοιπόν που φτιάξατε αυτό το μπλογκ!

    Σχόλιο από annabooklover — Μαΐου 23, 2007 @ 8:40 μμ | Απάντηση

  18. Πιστεύω ότι είναι πολύ καλή κίνηση εκ μέρους της «Βιβλιοθήκης» να ανοίξει μπλογκ, δίνει τη δυνατότητα επαφής με ένα διαφορετικό κοινό και την κάνει αμεσότερη. Το θέμα με το ίντερνετ είναι ότι δίνει πραγματικά νέες δυνατότητες, αλλά επειδή συνοδεύεται από μαρκετίστικες υπερβολές όπου «όλα» «συνεχώς» αλλαζουν προκαλεί αμέσως επιφυλάξεις και δεύτερες σκέψεις. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που τελικά μετράει είναι το τι γράφει κανείς. Το κύρος, πάντως, εξακολουθεί να βρίσκεται σταθερά με τις εφημερίδες, άσχετα αν αξίζουν όλες να έχουν τέτοιο κύρος ή όχι. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα μπλογκ έγιναν γνωστά σε ένα πραγματικά ευρύτερο κοινό (που δεν ήταν φανατικοί του ίντερνετ) μέσα από τις εφημερίδες. Σε κάθε περίπτωση, και στη μπλογκόσφαιρα αντανακλώνται όλα όσα ξέρουμε ήδη πως υπάρχουν στην κοινωνία μας, και τα καλά και τα κακά, και τα προσεγμένα και πρόχειρα.

    Καλή συνέχεια, λοιπον. Και αξίζει μέσα από το μλογκ να υπάρχουν λινκ και στο κάθε φορά τρέχον και στα παλιότερα τεύχη της Βιβλιοθήκης, γιατί χάνονται μέσα στη θάλασσα που -είναι λογικό να- είναι το σάιτ της Ελευθεροτυπίας.

    Σχόλιο από Valentin — Μαΐου 25, 2007 @ 7:27 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: