Βιβλιοθήκη της «Ελευθεροτυπίας»

Ιουλίου 5, 2007

Περί ιστολογίων

Filed under: Uncategorized — vivliothiki @ 4:16 μμ

 

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο περί ιστολογίων, που προέρχεται από επιστημονική ανακοίνωση του συντάκτη μας Γεωργίου Περαντωνάκη και περιμένουμε με εύλογο ενδιαφέρον τις αντιδράσεις σας

Ιστολόγια (blogs) ή η επανάσταση του αναγνώστη

(Περίληψη ανακοίνωσης στην 4η Συνάντηση Εργασίας Μεταπτυχιακών Φοιτητών του Τμήματος Φιλολογίας του Ε.Κ.Π.Α., Αθήνα 1-3 Ιουνίου 2007)

 

Τα βιβλιόφιλα ιστολόγια αποτελούν καταγραφές αναγνωστικών εμπειριών, είτε ως μικρές ή μεγάλες παρουσιάσεις και κριτικές βιβλίων, είτε ως καταθέσεις σχολίων και προτάσεων γύρω από τη λογοτεχνία. Αν εξαιρέσουμε τα μπλογκ των ίδιων των συγγραφέων, τα βιβλιόφιλα ιστολόγια είναι ψευδώνυμα, μια κρυπτωνυμία που αφήνει περιθώρια στην ελεύθερη επιχειρηματολογία και στην ακώλυτη κριτική των τεκταινομένων στον χώρο της λογοτεχνίας.

Τα τελευταία χρόνια έχει αναχθεί ο αποδέκτης του λογοτεχνικού κειμένου σε βασικό παράγοντα απόδοσης ερμηνείας. Με τα ιστολόγια, ο ρόλος αυτός γίνεται πιο απτός. Ο αναγνώστης παύει να είναι απλώς ο παθητικός δέκτης όχι μόνο των μυθοπλασιών αλλά και των κριτικών, που δημοσιεύονται σε εφημερίδες και ειδικά περιοδικά. Κι αυτό γιατί, ενώ ο συγγραφέας έχει φωνή μέσω του έργου του και ο κριτικός μέσω των βιβλιοκρισιών του, ο μέσος αναγνώστης αδυνατούσε να βρει τρόπο να δηλώσει τις προτιμήσεις ή τις απαρέσκειές του.

Τώρα πλέον μέσω των ιστολογίων εμφανίζεται ένα νέο είδος αναγνώστη, ο “φωνήεις” αναγνώστης, ο οποίος εκφράζεται και αποκτά συνείδηση της δύναμής του. Μέσω του blog του μπορεί να καταγράφει τις αναγνωστικές του εμπειρίες και να δημοσιεύει πλέον ευρύτερα τη γνώμη του για τα βιβλία της πρόσφατης βιβλιοπαραγωγής, που διάβασε. Το ημερολόγιό του πια δεν μένει κρυφό στο συρτάρι του, αλλά κοινοποιείται, με αποτέλεσμα να εκθέτει τις απόψεις του και να μοιράζεται με άλλους τα αναγνωστικά του βιώματα. Ένα τέτοιο δημοσιευμένο ημερολόγιο γίνεται μέσο έκφρασης και απελευθέρωσης της δυνατότητας να διατυπώσει σε ένα μικρό ή μεγαλύτερο κοινό την αναγνωστική του στάση.

Τα ιστολόγια που απαντούν το ένα στο άλλο, αλλά και οι σχολιαστές τους, που καταγράφουν αυτόματα την αντίδρασή τους, πυροδοτούν μία ή πολλές παράλληλες και συχνά αλληλοδιαπλεκόμενες συζητήσεις. Ο διάλογος, ο οποίος παλαιότερα περιοριζόταν μόνο μεταξύ των βιβλιοκριτικών τώρα διευρύνεται και περικλείει εν δυνάμει όλους τους αναγνώστες. Κάθε κάτοχος ιστολογίου γίνεται καταρχάς ο πομπός ενός συγκεκριμένου μηνύματος, το οποίο ακούγεται δημοσίως και προκαλεί αντιδράσεις από άλλους ιστολόγους ή απλούς διαδικτυακούς αναγνώστες. Οι συζητήσεις μεταξύ φίλων γύρω από τη λογοτεχνία παίρνουν τη μορφή δικτύου (κοινότητας / community), που περιλαμβάνει επώνυμους και ανώνυμους, τους ίδιους τους συγγραφείς και τους κριτικούς, αλλά και τον μέσο αναγνώστη, ο οποίος αποκτά βήμα, για να θέσει επί τάπητος τις απόψεις του και να ακούσει τις αντιρρήσεις μιας ευρύτερης από τον στενό κύκλο ομάδας.

Ακόμη περισσότερο ο αποδέκτης της λογοτεχνίας μετατρέπεται σε ενεργό και δραστήριο κριτικό, που καταθέτει την αναγνωστική του αντίδραση για συγκεκριμένα βιβλία της τρέχουσας παραγωγής. Οι συνειδητοί και τακτικοί μπλόγκερ διευθύνουν τα ιστολόγιά τους σαν λογοτεχνικά περιοδικά, όπου βιβλιοπαρουσιάζονται μυθιστορήματα και διηγήματα, κρίνονται οι συγγραφικές τους αρετές –άλλοτε υποκειμενικά κι άλλοτε με διάθεση επιχειρηματολογίας και αποδείξεων-, συγκρίνονται με άλλα παλαιότερα ή σύγχρονα έργα και πολλές φορές βαθμολογούνται. Έτσι, δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο να αναδειχθεί ένα βιβλίο, όχι από τη γνώμη των έγκριτων και επώνυμων κριτικών, ούτε από τις λίστες των ευπώλητων (bestseller), αλλά από τη μαζική προσοχή που θα κερδίσει στους κύκλους των ειδικών ιστολογίων.

Ο ρόλος των ιστολόγων επεκτείνεται και στην ανακοίνωση πληροφοριών για τον χώρο του βιβλίου, για τα βραβεία και την εκδοτική δραστηριότητα, τη ζωή των συγγραφέων και τις κινήσεις τους στη σύγχρονη πνευματική κίνηση της χώρας. Αν αυτό συμβαίνει μέσω προσωπικών πληροφοριών που ο ιστολόγος μπόρεσε να συλλέξει, ο τελευταίος ανάγεται σε ρεπόρτερ, σε ερευνητή-δημοσιογράφο, που χρησιμοποιεί τις όποιες γνωριμίες του ή την ερευνητική του διάθεση –και το διαδίκτυο ευνοεί μια τέτοια έρευνα-, για να αναδείξει αφανή θέματα ή να συμβάλει από το βήμα που διαθέτει στην ευρύτερη διασπορά ειδήσεων που αφορούν στη λογοτεχνία και τους θεράποντές της. Εδώ εντάσσω και τις συνεντεύξεις που τώρα τελευταία δίνονται από συγγραφείς σε μπλόγκερ, οι οποίοι λειτουργούν σαν συντάκτες ηλεκτρονικών εφημερίδων.

Τα ιστολόγια είναι η φωνή του αναγνώστη που ακούγεται. Μια κοινωνιολογική προσέγγιση της λογοτεχνίας ως προς τον αποδέκτη του έργου τέχνης ή έρευνες με βάση την εμπειρική θεωρία της πρόσληψης σίγουρα θα περιλαμβάνουν πλέον και την μπλογκόσφαιρα· η ιστορία της λογοτεχνίας θα καταγράψει όχι μόνο όσα προηγουμένως έχουν επιλεχθεί μέσω της πρώτης διαλογής των εφημερίδων και περιοδικών, αλλά πλέον και μέσω των βιβλιόφιλων ιστολογίων.

Έτσι, μια στατιστική έρευνα που διεξήγαμε συγκρίνοντας α) τις βιβλιοπαρουσιάσεις στα βιβλιόφιλα ιστολόγια του διαδικτύου, β) το πλήθος των κριτικών που απέσπασε κάθε πεζογράφημα και γ) τις προτιμήσεις των αναγνωστών στα ευπώλητα δείχνει ότι ο blogger δεν είναι αυτό που θα λέγαμε “μέσος αναγνώστης”. Η γνώμη του δεν συντονίζεται με το αίσθημα του κοινού, αλλά από τη μια παρακολουθεί τους κριτικούς και συστρατεύεται μαζί τους στο ποιοτικό βιβλίο έναντι του εμπορικού και από την άλλη επιδιώκει να αναδείξει έργα που δεν προσέχθηκαν, προβάλλοντας την επαναστατική του ως προς στο κατεστημένο των εφημερίδων στάση.

Οι μπλόγκερ δημιουργούν έτσι έναν τρίτο ορίζοντα πρόσληψης και το αξιοσημείωτο είναι ότι βρίσκονται πιο κοντά στους κριτικούς παρά στο ευρύ κοινό· αυτό σημαίνει ότι οι ιστολόγοι δεν είναι απλώς αντιπροσωπευτικά δείγματα της ευρείας μάζας αναγνωστών-καταναλωτών, αλλά άτομα με άποψη, η οποία χωρίς να ταυτίζεται με αυτήν των επαγγελματιών κριτικών, απέχει παρασάγγες από το πλατύ κοινό. Με τις επιλογές τους διυλίζουν την τρέχουσα βιβλιοπαραγωγή και συγκρατούν ό,τι ο υποψιασμένος αναγνώστης έχει διαβάσει, και μάλιστα με τρία βασικά πλεονεκτήματα: α) διαθέτουν τη φωνή που δεν έχει κάθε αναγνώστης και έτσι μπορούν να προβάλλουν τις επιλογές τους, β) διαθέτουν βήμα από το οποίο μπορούν να μιλήσουν πολύ συχνότερα από έναν επαγγελματία βιβλιοκριτικό και γ) είναι σε θέση να διεξαγάγουν διάλογο και να σταθμίσουν –με την ανταπόκριση που θα δεχτούν- το βάθος των απόψεών τους.

Από την άλλη, το βασικό μειονέκτημα του καινοφανούς αυτού φαινομένου ανιχνεύεται σε όσα ιστολόγια ομφαλοσκοπούνται, καθώς καταγράφουν απόψεις που έχουν γραφεί και από κριτικούς, χωρίς να παραπέμπουν σ’ αυτούς, είτε γιατί δεν τους έχουν διαβάσει, είτε γιατί αδιαφορούν για μια τέτοιου είδους δεοντολογία. Έτσι, παρατηρούνται δύο γραμμές: η πρώτη που συμβουλεύεται τις εφημερίδες και τα λογοτεχνικά περιοδικά, όπου και παραπέμπει συμφωνώντας ή διαφωνώντας μαζί τους, και η δεύτερη, που καταθέτει προσωπικές γνώμες, ασχέτως αν ήδη έχουν δημοσιευτεί από βιβλιοκριτικούς ή άλλους ιστολόγους. Τέλος, ας μην παραλείψουμε τον εμπειρισμό, τις πρόχειρες εκτιμήσεις για πρόσωπα και θεσμούς, την καχυποψία απέναντι στα βραβεία, τους διαλόγους κουτσομπολιού, τις αλληλοκολακείες και τη συντεχνιακή νοοτροπία (προσωπικές παρεΐστικες γνωριμίες) κ.ά.

Τα ιστολόγια ξαναφέρνουν το βιβλίο στο κέντρο συζητήσεων οι οποίες απλώνονται σε έναν συνεχώς επεκτεινόμενο ιστό και γι’ αυτό, πέρα από μόδα, μπορούν να γίνουν και θεσμός.

Γεώργιος Ν. Περαντωνάκης,

Υπ. Διδάκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας,

κριτικός λογοτεχνίας

 

Advertisements

15 Σχόλια »

  1. Ενδιαφέρον κείμενο και απόψεις. Έχω να εκφράσω όμως μια διαφωνία που στηρίζεται καθαρά στην προσωπική άποψη μια που υποτίθεται πως συντηρώ ένα ‘βιβλιοφιλο’ μπλογκ στο ficciones (επιτρέψτε μου να έχω ακόμη και διαφωνία ακόμη για την λέξη βιβλιοφιλο). Η διαφωνία μου έγκειται στην έκφραση πως οι μπλόγκερ ‘βρίσκονται πιο κοντά στους κριτικούς παρά στο ευρύ κοινό’.

    Εγω τουλάχιστον δεν το αντιλαμβάνομαι καθόλου έτσι. Στο κομμάτι του μπλογκ που ασχολείτε με τα βιβλία είμαι απλώς ένας αναγνώστης και όχι ένας κριτικός και οι απόψεις που καταγράφονται εκεί έχουν σχέση περισσότερο με τα καθαρά προσωπικά αισθήματα που αναδύονται με την ανάγνωση των βιβλίων. (Γι αυτό τον λόγο καμία από τις αναλύσεις για βιβλίο δεν περιγράφει την ιστορία και το περιεχόμενο του βιβλίου μα είναι κινούμενες σε μια σφαίρα με λίγο διαφορετική ακτίνα και κέντρο από αυτό του βιβλίου). Με αυτήν την λογική τα κείμενα που αφορούν στα βιβλία είναι περισσότερο ‘αναμνήσεις ενός αναγνώστη’ παρά κριτικές.

    Όπως είπα είναι καθαρά προσωπική άποψη, και δεν μπορώ να ξέρω πως λειτουργούν άλλα ιστολόγια, όμως έχω την εντύπωση πως και άλλοι ‘συνάδελφοι’ θα συμφωνούσαν μαζί μου.

    Ευχαριστώ για τον χώρο.

    Σχόλιο από basileios — Ιουλίου 6, 2007 @ 9:43 πμ | Απάντηση

  2. Φίλε Βασίλειε,
    η άποψη ότι οι βιβλιόφιλοι ιστολόγοι βρίσκονται πιο κοντά στις επιλογές των βιβλίων στους κριτικούς παρά στα ευπώλητα του ευρέος κοινού προκύπτει από μια στατιστική σύγκριση 1) των best seller, 2) των κριτικών και 3) των καταχωρίσεων των βιβλιόφιλων blogs. Αυτή έδειξε (τα στοιχεία είναι στη διάθεση του οποιουδήποτε) ότι οι ιστολόγοι συντάσσονται ως προς τα βιβλία που σχολιάζουν περισσότερο με τους βιβλιοκριτικούς παρά με το ευρύ και συχνά μαζοποιημένο κοινό. Φυσικά δεν εννοώ ως προς τον τρόπο που εκφράζονται για κάθε βιβλίο, τα κριτήρια που χρησιμοποιούν, τον ιμπρεσσιονιστικό τρόπο καταγραφής σκέψεων κ.τ.λ. Εκεί συμφωνούμε ότι διαφέρουν εν μέρει ή εν όλω από τους κριτικούς.
    Ευχαριστώ για τις απόψεις σου
    Γιώργος Περαντωνάκης

    Σχόλιο από Γιώργος Περαντωνάκης — Ιουλίου 6, 2007 @ 2:07 μμ | Απάντηση

  3. οκ, για την ‘επιλογή’ των βιβλίων συμφωνούμε. γενικά στον χώρο των μπλογκς η διαίσθησή μου λέει πως ουτως η άλλως ο μέσος μπλόγκερ ανήκει στην κατηγορία του βιβλιόφιλου (εξ ου και η άλλη διαφωνία μου στον ορισμό ‘βιβλιόφιλο μπλογκ’) και ως αποτέλεσμα αυτό το ‘φίλτρο’ λειτουργεί με τον τρόπο του (και εσωτερικά και εξωτερικά) και πάνω στις επιλογές των δικών μας βιβλίων.

    Σχόλιο από basileios — Ιουλίου 6, 2007 @ 2:39 μμ | Απάντηση

  4. Κύριε Περαντωνάκη σας συγχαίρω για τη απόπειρα ας πούμε· μια πρώτης εκτίμησης για την δυναμική που αναπτύσσεται μέσω των αυξανόμενων αναγνωστών (περί αυτού πρόκειται, και χρηστών των ιστολογίων. Γενικά συμφωνώ μαζί σας. Θα έπρεπε ίσως να αναφέρετε στο κείμενό σας· ότι υπάρχουν ιστολόγια, που ενώ θεματικά έχουν γενικά μια πιο ευρεία θεματική γκάμα (όπως π.χ. το δικό μου)· που όμως κατά καιρούς γράφουν ΚΑΙ για το βιβλίο, την ανάγνωση και το όφελος αυτής. Όπως υπάρχει και μια άλλη προσέγγιση παρουσίασης των βιβλίων στα ιστολόγια. Αυτή η παρουσίαση πολλές φορές δεν έχει σχέσει με τη κλασική έννοια που δίνουμε στη κρίση του βιβλίου (κριτική)αλλά είναι περισσότερο συναισθηματική, ποιητική, περισσότερο δηλαδή υποκειμενική· διανθισμένη με βιώματα κλπ. Νομίζω ότι και αυτό έχει την αξία του, και γι’ αυτό ορισμένες ίσως φορές οι αναγνώστες που διαβάζουν τέτοιου είδους κείμενα σε ιστολόγια συγκινούνται και αποφασίζουν να αγοράσουν το συγκεκριμένο «παρουσιαζόμενο» βιβλίο.

    Θέλω επίσης να προσθέσω ότι είμαστε ακόμη στην αρχή. Μάλλον δεν έχει αρχίσει ακόμη η εμφανής διείσδυση της επιρροής των ιστολογίων.

    Έχουμε ακόμη δρόμο.

    Σχόλιο από roidis — Ιουλίου 12, 2007 @ 11:59 πμ | Απάντηση

  5. Πολύ ενδιαφέρον το κείμενο σας κύριε Περαντωνάκη. Γενικά συμφωνώ με όσα λέει ο Βασίλειος. Για το αν επηρεάζουμε το κοινό, έχω τις αμφιβολίες μου. Για το ότι είμαστε πιο κοντά στους κριτικούς απ’ότι στο μέσο αναγνώστη μάλλον έτσι είναι, μια και όσοι γράφουμε τέτοια ιστολόγια συνήθως διαβάζουμε και τα ένθετα των εφημερίδων για το βιβλίο, και γενικότερα παρακολουθούμε βιβλιοπαρουσιάσεις, κριτικές και σχετικές εκπομπές. Η διαφορά μας είναι ότι διαβάζουμε χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ατζέντα. Ενώ οι επίσημοι κριτικοί νομίζω ότι επικεντρώνονται στη νέα εκδοτική παραγωγή και μάλιστα στην ελληνική.

    Σχόλιο από annabooklover — Ιουλίου 12, 2007 @ 5:20 μμ | Απάντηση

  6. Πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση κύριε Περαντωνάκη.
    Η αλήθεια είναι πως το τελευταίο διάστημα γίνεται μεγάλη κουβέντα για τα βιβλιοφιλικά μπλογκ.
    Προσωπικά συμφωνώ αρκετά με τον Βασίλειο όσον αφορά τις δικές μου προτιμήσεις!
    Έχω διαβάσει ένα μεγάλο αριθμό βιβλίων. Δεν ξέρω ανα αυτό με κάνει και βιβλιοκριτικό.(αλήθεια στα πόσα βιβλία έχεις δικαίωμα άποψης?)
    Αποφεύγω να ασκήσω κακή κριτική σε ένα βιβλίο γιατί μπορεί να στερήσω από κάποιον τη χαρά μιας εξαιρετικής ανάγνωσης.
    Κάτι που σε εμένα δεν άρεσε, κάποιος άλλος μπορεί να το βρει εξαιρετικό!
    Άλλωστε δεν ένιωσα ποτέ βιβλιοκριτικός.
    Αντίθετα προσπαθώ πάντα να μεταφέρω τη συμπάθεια που νιώθω για κάποιο βιβλίο που μου άρεσε με την ελπίδα πως θα μοιραστούν κι άλλοι τη χαρά που εγώ ένιωσα.
    Πιστεύω όμως πως τα μπλογκ δεν έχουν αποφύγει να κινούνται γύρω από τα περιοδικά που ασχολουνταί με βιβλιοκριτική και μάλλον το βρίσκω φυσιολογικό.
    Και εδώ πάντως πιστεύω πως η εμπειρία θα ξεχωρίσει και πάλι τα καλά βιβλιοφιλικά μπλογκ που έχουν ουσιαστική και όσο το δυνατόν πιο εμπεριστατωμένη άποψη.
    Ευχαριστώ

    Σχόλιο από Stavros Katsaris — Ιουλίου 17, 2007 @ 12:41 μμ | Απάντηση

  7. 1. Τα ιστολόγια ξεφεύγουν από το πνεύμα των παραδοσιακών ημερολογίων, διότι δεν είναι ιδιωτικά, αντίθετα γράφονται ακριβώς για να διαβαστούν από άλλους. Περισσότερο μοιάζουν στα παλιά «λευκώματα», τα τετράδια με κεφάλαια-θέματα. (Ο καθένας χειροτεχνούσε το δικό του και το περιέφερε σε φίλους και γνωστούς για να γράψουν, συνήθως ψευδώνυμα, τις απόψεις τους επί των θεμάτων που εκείνος είχε ορίσει – έτσι πλην των άλλων ανιχνεύονταν και πιθανές ερωτικές διαθέσεις και προοπτικές των εμπλεκομένων).
    2. Τα ιστολόγια λοιπόν κληρονομούν δυνάμει τις αδυναμίες και των δύο προγόνων τους, ιδίως του δεύτερου: υποκειμενισμό, εμπειρισμό, ομφαλοσκόπηση, από τη μια μεριά – κοινοτοπίες μαζί με κακόγουστες προσπάθειες να εμφανιστούμε πιο έξυπνοι, πιο ενημερωμένοι κ.λπ. από την άλλη.
    Βέβαια τα βιβλιοφιλικά ιστολόγια, καίτοι σε βρεφική ακόμη ηλικία, είναι ως μέσος όρος αξιοπρεπέστερα των άλλων. Ενίοτε εμφανίζουν και κάποια διεισδυτική άποψη. (Ο κ. Περαντωνάκης κάνει γενικά πρωτότυπες και εύστοχες παρατηρήσεις για το είδος.)
    3. Ο φόβος, ίσως μόνο προσωπικός, είναι πως διαβάζοντας και σχολιάζοντας βιβλιοφιλικά ιστολόγια (μαζί με τις λοιπές ποικίλες περί το βιβλίο απασχολήσεις, άσε πια τις βιοτικές) μειώνω το χρόνο και τη διάθεση να διαβάζω τα ίδια τα βιβλία.

    Σχόλιο από Λαφοπάτης — Ιουλίου 23, 2007 @ 8:47 πμ | Απάντηση

  8. Πόσο δίκιο έχει ο φίλος Λαφοπάτης! Γι’ αυτό και απέχω των σχολίων, μήπως και διαβάσω κανένα βιβλίον.

    Σχόλιο από elias — Ιουλίου 24, 2007 @ 9:08 μμ | Απάντηση

  9. Roidi, ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Πάρα πολλά (μη αμιγώς βιβλιοφιλικά) ιστολόγια περιλαμβάνουν και κρίσεις για το βιβλίο. Θα ήταν ουτοπία να προσπαθήσω να τα καλύψω (ίσως μια αναφορά θα ήταν όντως επαρκής). Συμφωνώ επίσης με την προσωπική/συγκινησιακή ματιά του αναγνώστη που μπορεί να προωθήσει το βιβλίο.

    Σχόλιο από Γιώργος Περαντωνάκης — Ιουλίου 26, 2007 @ 1:21 μμ | Απάντηση

  10. Annabooklover, σ’ ευχαριστώ για την ανταπόκριση.

    Σχόλιο από Γιώργος Περαντωνάκης — Ιουλίου 26, 2007 @ 1:21 μμ | Απάντηση

  11. Stavro Katsari,
    θα σταθώ σε ένα σημείο του σχολίου σου: δε γίνεται κανείς κριτικός, μόνο επειδή έχει διαβάσει μερικές εκατοντάδες βιβλία. Κατά τη γνώμη μου, χρειάζονται πλέον και σπουδές (φιλολογία, θεωρία λογοτεχνίας κλπ.). Κι από την άλλη υπάρχουν κριτήρια αξιολόγησης, έστω κι αν είναι λίγο πολύ ρευστά και υποκειμενικά. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

    Σχόλιο από Γιώργος Περαντωνάκης — Ιουλίου 26, 2007 @ 1:24 μμ | Απάντηση

  12. Λαφοπάτη, σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Βρήκα πολύ εύστοχη τη σύγκριση μεταξύ ιστολογίων και λευκωμάτων.
    Να είσαι καλά.

    Σχόλιο από Γιώργος Περαντωνάκης — Ιουλίου 26, 2007 @ 1:25 μμ | Απάντηση

  13. Λυπάμαι που θα γίνω ολίγον δυσάρεστος, αλλά τυχαίνει να πιστεύω πως κρίνετε εξ ιδίων τα αλλότρια, και επίσης ότι προσπαθείτε (κ. Περαντωνάκη) να «εντάξετε» και να «εξηγήσετε» το ΟΛΟΝ σε ένα πολύ περιορισμένο ΜΕΡΟΣ του.

    Κοιτάξτε, εκείνο που δεν ξεκινάτε να αναφέρετε ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, είναι ότι (καθαρά σαν ΜΕΣΟ έκφρασης) τα μπλογκ είναι ΥΠΕΡΣΥΝΟΛΟ όλων ανεξαιρέτως των παλαιών μέσων έκφρασης και επικοινωνίας, ΚΑΙ περισσότερων μάλιστα από τα ήδη υπάρχοντα, με μοναδική διαφορά την απουσία απτών υλικών παρα-εκφραστικών συστατικών όπως π.χ. η… μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού ή τα… στραγάλια του θερινού σινεμά ή (εδώ συμφωνώ ότι είναι απώλεια) η όμορφη ζεστή όψη και αίσθηση της ξεραμένης λαδομπογιάς πάνω σε μουσαμά. Αν εξαιρέσουμε… τα προαναφερθέντα μικρά «βίτσια του παρελθόντος» το ΣΥΝΟΛΟ της ανθρώπινης διανόησης και κουλτούρας ΠΟΛΛΩΝ εκατοντάδων ή χιλιάδεν ετών βρίσκεται σε απόσταση ΕΝΟΣ ΚΛΙΚ από ΚΑΘΕ σοβαρό μπλόγκερ (που σέβεται τον εαυτό του και ΔΕΝ έχει παρωπίδες).

    Επομένως, αυτό που κάνετε στην μελέτη σας (όπως και πολλοί άλλοι) είναι να δίνετε ‘αναφορά’ στους μελλοθάνατους για το σχοινί με το οποίο θα τους κρεμάσουμε (και τους κρεμάμε ήδη) προσπαθώντας να εξηγήσετε την εκτέλεσή τους με βάση την υφή του σχοινιού (διόλου τυχαίως πέσατε και σε σύμπτωση με το επίθετο της κυρίας που μας φιλοξενεί -εχε). Ομως… ΟΧΙ, τα μπλογκ ΔΕΝ εξηγούνται αναγώμενα στο ΥΠΟΣΥΝΟΛΟ που λέγεται Γραμμική Εκφραση Τυπογραφίας Εποχής Γουτεμβεργίου (ΓΕΤΕΓ). 🙂 Μάλλον η ΓΕΤΕΓ είναι απλό υποσύνολο, που θα ΕΞΗΓΗΣΕΙ στο μέλλον τις «αρχαίες συνήθειες» του προ-διαδικτυακού Γραμμικού Γραπτού Λόγου.

    Μιλάτε, λοιπόν -δικαίως- αγαπητή κ. Σχινά, για Προέδρους χωρών που δεν διαβάζουν καν βιβλία, κλπ. Αυτούς τους έχουμε ήδη σταμπάρει ως χειρότερους από ουραγκουτάγκους (διότι οι τελευταίοι διαθέτουν ΠΙΟ ανθρώπινα αισθήματα) και ΔΕΝ πρόκειται να μείνουν αιώνια σ’ αυτή την κατάντια, απλώς οι διάδοχοί τους θα αναγκαστούν να μάθουν το σημερινό δικό μας ρυθμό Διανοητικής Καταβρόχθισης των ΠΟΛΛΩΝ megabytes Εβδομαδιαίως (π.χ. εγώ προσωπικά διαβάζω δεκάδες βιβλία και pdf papers κάθε βδομάδα και ΠΑΛΙ δεν προλαβαίνω)….

    Είναι ΑΣΤΕΙΟ να συγκρίνουμε την Μετα-δικτυακή εποχή με την προ-δικτυαή. Και εντελώς μάταιο να υποθέτουμε ότι ο Επιστημονικός Ορθός Λόγος του 20ου αιώνα δεν έχει ΗΔΗ αναβαθμιστεί και επηρεαστεί από τα νέα μέσα όπου ξεχύνονται ΗΔΗ οι άπειρες γεωμετρικά αυξανόμενες συνδέσεις του.

    Ξεκίνησα γράφοντας κάποτε το πρώτο ελληνικό παιγνίδι για υπολογιστές και την πρώτξ υπερκειμενική νουβέλα. ΔΕΝ νομίζω ότι το μπλογκ μου μπορεί εύκολα να ταξινομηθεί ή να αναλυθεί με τις τρέχουσες «γραμμικές» αντιλήψεις, με τις οποίες «αναλύονται» πανεπιστημιακώς τα μπλογκ. Η σωστή ανάλυση των νέων φαινομένων υπάρχει μόνο σε σπάνιες πανεπιστημιακές έδρες του εξωτερικού που θεωρούν τον παλιό μη-υπερκειμενικό Λόγο… λήξασα υπόθεση, έτσι κι αλλιώς!

    Για το ότι με… ανεχτήκατε, σας υπερ-ευχαριστώ.

    Σχόλιο από omadeon — Οκτώβριος 23, 2007 @ 7:31 μμ | Απάντηση

  14. Κάποτε στην αρχαία Αθήνα, όσοι είχαν φωνή και άποψη μαζευόντουσαν και ρητωρούσαν. Για πολλά χρόνια μετά αυτό σταμάτησε! Τώρα με τα blog, από την άνεση του σπιτιού μας, μπορούμε και πάλι! είναι ή δεν είναι επανάσταση;

    Βρίσκω το κείμενο σας απόλυτα σωστό, και πιστεύω ότι έχετε καλύψει όλες τις πλευρές του θέματος. Φυσικά όποιος έχει το word και internet, δεν είναι συγγραφέας, λογοτέχνης ή κριτικός βιβλίων, απλά έχει φωνή. Για αυτόν που θέλει να ανακαλύψει τον συγγραφέα μέσα από τα blogs, τον περιμένει πολύ δουλειά…

    Ευχαριστώ για το βήμα και ζήτω , ζητώ τα blogs!!

    Σχόλιο από nkarakasis — Ιανουαρίου 1, 2008 @ 5:34 μμ | Απάντηση

  15. κύριε γιωργο πολύ ωραίο το κείμενό σας!με το blog δεν είσαι κριτικοs τέχνης απλά γίνεσαι πομποs της δικής σου άποψης πάνω στη τέχνη…

    Σχόλιο από nansy mitropoulou — Απρίλιος 22, 2008 @ 10:29 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: