Βιβλιοθήκη της «Ελευθεροτυπίας»

Ιουλίου 18, 2007

Περί αστυνομικού μυθιστορήματος

Filed under: Uncategorized — vivliothiki @ 5:04 μμ

Διαβάζω πάντα, ό,τι κι αν μου τύχει, όση δουλειά κι αν έχω, αστυνομικά μυθιστορήματα. Και διαβάζω αστυνομικά όχι μόνο τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων το είδος νομιμοποιήθηκε πλήρως λογοτεχνικά, αλλά από την εποχή  της εφηβείας και, κατόπιν, της νιότης μου, όταν το αστυνομικό μυθιστόρημα βρισκόταν εκτός πάσης συζητήσεως. Είναι αλήθεια πως το αστυνομικό μυθιστόρημα κάνει στην εποχή μας τα πάντα: συνομιλεί με την πολιτική, αναδιαπραγματεύεται τις τύχες της Αριστεράς, μπλέκει με την επιστήμη των μαθηματικών, ανταλλάσσει χειραψία με τη γαστρονομία. Αναρωτιέμαι τι σκεφτόμαστε όλοι γι αυτά και κατά πόσο μας ενδιαφέρει να τα κουβεντιάσουμε πλατύτερα. 

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου  

Advertisements

6 Σχόλια »

  1. Το αστυνομικό μυθιστόρημα στις μέρες μας έχει τέτοια ευρύτητα θεματολογίας που μπορεί να γοητέψει και τον μεγαλύτερο…εχθρό του. Σίγουρα μια συζήτηση γι’ αυτό θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.

    Σχόλιο από ioudas — Ιουλίου 20, 2007 @ 8:14 πμ | Απάντηση

  2. Μιλάμε πλέον για το αστυνομικό μυθιστόρημα όχι μόνο για την πλοκή και την έξυπνη κατάληξή του, αλλά κυρίως επειδή μέσα από την εγκληματικότητα ανατέμνεται η (ελληνική ή παγκοσμιοποιημένη) κοινωνία με όρους κοινωνιολογικούς και ψυχολογικούς. Γιατί ωστόσο πολλοί συγγραφείς δεν το καταλαβαίνουν και επιμένουν σε μια απλώς έξυπνη υπόθεση;
    Γιώργος Περαντωνάκης

    Σχόλιο από Γιώργος Περαντωνάκης — Ιουλίου 26, 2007 @ 1:13 μμ | Απάντηση

  3. Χαρακτηριστικό παράδειγμα επιτυχημένου συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων τα οποία διαθέτουν ευρεία γκάμα στοιχείων από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, αλλά και ψυχογραφήματα στέρεα και γοητευτικά, είναι ο Γιάσμινα Χάντρα. Νομίζω ότι πρόκειται περί εξαιρετικής περίπτωσης και με πολύ ενδιαφέρουσα περιπετειώδη ζωή ο ίδιος.

    Σχόλιο από scalidi — Ιουλίου 26, 2007 @ 1:42 μμ | Απάντηση

  4. Και ο Μάρκαρης είναι καλό παράδειγμα αυτού που λέει η Σταυρούλα.

    Με απασχολεί κι εμένα συχνά αυτή η αγάπη για τα αστυνομικά που έχω και η οποία δεν ταιριάζει με την υπόλοιπη ιδεολογία της ζωής μου.

    Σχόλιο από annabooklover — Ιουλίου 28, 2007 @ 9:34 πμ | Απάντηση

  5. Ωραίο θέμα.
    Θα συμφωνήσω με τον προβληματισμό του κυρίου Περαντωνάκη.
    Πολλοί συγγραφείς επιμένουν να ψάχνουν «έξυπνες αστυνομικές ιστορίες» που θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Πιστεύω και ‘γω πως είναι λάθος τακτική.
    Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει κατά τη γνώμη μου το βιβλίο Ελληνικά εγκλήματα από τις εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ. Περιέχει 10 αστυνομικά διηγήματα που νομίζω αντικατοπτρίζουν πλήρως την εικόνα της αστυνομικής λογοτεχνίας στη χώρα μας.

    Σχόλιο από Stavros Katsaris — Αύγουστος 1, 2007 @ 6:10 μμ | Απάντηση

  6. Καλό μήνα Αύγουστο! Και βέβαια τα αστυνομικά μυθιστορήματα που θυμίζουν σταυρόλεξο δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης. Νομίζω ότι πέθαναν μαζί με την Άγκαθα Κρίστι τη δεκαετία του 70, όταν ανέτειλε το άστρο των Γάλλων συγγραφέων, όλοι πολιτικοποιημένοι και όλοι αριστεροί,με πρώτο και καλύτερο τον Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ. Επομένως, ότι γράφεται τώρα πρέπει να απηχεί τις απόψεις του για την αστυνομική λογοτεχνία.

    Σχόλιο από Φίλιππος Φιλίππου — Αύγουστος 2, 2007 @ 2:59 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: