Βιβλιοθήκη της «Ελευθεροτυπίας»

Νοέμβριος 7, 2007

Ιδέες για ανάγνωση

Filed under: Uncategorized — vivliothiki @ 7:11 μμ

Mήπως πρέπει κάπως να πάρουμε εμπρός όλοι μας; Η «Βιβλιοθήκη» πιάστηκε με πολλές δουλειές τον τελευταίο καιρό και αραίωσε μέχρι έναν βαθμό την επαφή της με τον ψηφιακό χώρο. Αλλά είμαστε πάντα εδώ και μπορούμε να σας ρωτήσουμε για πολλά πράγματα. Διαβάσατε, επί παραδείγματι, το πολυσυζητημένο βιβλίο του Γκύντερ Γκρας, με τις πολυσυζητημένες αναφορές στα εφηβικά και στα νεανικά του χρόνια, κι αν ναι, τι γνώμη σχηματίσατε; Είδατε τα καινούργια βιβλία του Βαγγέλη Ραπτόπουλου και του Γιάννη Κιουρτσάκη, κι αν ναι, τι έχετε να μας πείτε; Θα δοκιμάσετε να διαβάσετε το καινούργιο βιβλίο του Παύλου Μάτεσι, κι αν ναι, τι πιστεύετε γενικότερα για το έργο του; Ιδέες για αναγνώσεις στην τύχη. Πείτε μας και τις δικές σας κι ελάτε να συζητήσουμε ή να διαφωνήσουμε για ό,τι σας έχει εξιτάρει, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, τον τελευταίο καιρό.   

Advertisements

6 Σχόλια »

  1. Παίρνω την απόφαση να γράψω επειδή κάποια στιγμή πίστεψα πως το μπλογκ της «Β» θα έκλεινε λόγω μη συμμετοχής και σκέφτηκα πως πρέπει να το στηρίξουμε όσοι αγαπάμε το έντυπο.Είμαι μια μέση αναγνώστρια, οπότε η γνώμη μου ίσως να μην έχει ιδιαίτερη σημασία. Σκοπεύω πάντως να διαβάσω το καινούργιο βιβλίο του Μάτεσι, έστω κι αν ποτέ δεν έβρισκα ιδιαίτερη ταύτιση με τα βιβλία του. Ίσως επειδή η γλώσσα του μου φαινόταν αρκετά επιτηδευμένη, κάτι που στην πραγματικότητα μου φανέρωνε μια αδυναμία στο «κεντράρισμα» της βασικής ιδέας. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι η σχέση των βιβλίων του Μάτεσι με τον μαγικό ρεαλισμό δεν ήταν ποτέ επιτυχές εύρημα.
    Το καλοκαίρι διάβασα το βιβλίο του Γκύντερ Γκρας, το οποίο με άφησε αδιάφορη -ίσως επειδή ο θόρυβος γύρω απο το θέμα είχε ήδη «ξεφλουδίσει το κρεμμύδι». Παρ’ όλα αυτά, το βιβλίο προσφέρει στους αναγνώστες που τον αγαπούν, είναι μάλλον ένα υστερόγραφο στο έργο του.
    Δύο βιβλία ελληνικής λογοτεχνίας που διάβασα το καλοκαίρι και ξαφνιάστηκα ευχάριστα ήταν η «Λούπα» του Φ. Θαλασσινού και το «300 βαθμοί Κέλβιν το απόγευμα» του Γ. Παυλόπουλου. Ιδιαίτερα βιβλία και τα δύο. Όσο για την ξένη λογοτεχνία, εκεί κινήθηκα εκ του ασφαλούς μάλλον, το «Hotel Savoy» του Γ. Ροτ, το οποίο νομίζω ότι είναι αριστουργηματικό. Μιας και ζητάτε να διαφωνήσουμε, ποιον θεωρείτε (έστω κι αν είναι διαφορετικοί μεταξύ τους) καλύτερο, τον Phillip Roth ή τον Joseph Roth;
    Αυτά από μένα, συγγνώμη αν σας κούρασα, αλλά το μπλογκ δεν ανενωνόταν κι εγώ δεν ένιωθα πολύ καλά τελευταία 🙂

    Σχόλιο από Τ.Λ. — Νοέμβριος 11, 2007 @ 2:15 μμ | Απάντηση

  2. 1.Ο Μάτεσις γενικά είναι σημαντικός (και τέτοιοι είναι ελάχιστοι). Η πεζογραφία του κερδίζει κυρίως όπου συνεισφέρει σε αυτήν η θεατρική του στόφα (π.χ. σκηνές, διαλόγους). Ίσως όμως είναι περισσότερο εξπρεσσιονιστικός στο σύνολο του κειμένου του (π.χ. θέματα, πρόσωπα, αδικαιολόγητα συχνή φόρτιση καταστάσεων και λόγου). Έχει δικό του λόγο, ξεχωρίζει, αλλά το ιδιότυπο και θαραλλέο μείγμα ρεαλισμού-αλληγορίας-φανταστικού-συμβολισμού που υπηρετεί δεν είναι -για μένα- ακόμη πειστικό.
    2.Τονωτικά για κουρασμένο αναγνώστη: α) «Το Δάσος της νύχτας» της Τζούνα Μπάρνς (παραγνωρισμένο, στην παράδοση του Φώκνερ, απίστευτα γεμάτο συνεχείς μεταφορές –αλλά παραμένοντας πεζογραφία καθαρή και πυκνή)
    β) το «Περί ηρώων και τάφων» του Ε. Σάμπατο (αλλιώτικη και ίσως βαθύτερη από Μαρκές και Φουέντες και Λιόσα λατινοαμερικάνικη πεζογραφία)
    γ) το απίστευτο «Τρίστραμ Σάντι» του Στερν (γιατί το μεταμοντέρνο δεν είναι σημερινό και κυρίως δεν είναι πάντα γιγαντιαία κακογουστιά)
    3.Απογοητεύσεις: α) Το «Όλα τα ονόματα» του Σαραμάνγκου (ικανότατος συγγραφεάς, αλλά εκνευριστικά έξυπνος και εύγλωττος αφηγητής – και δη μετριοτήτων)
    β) το «Και με το φως του λύκου …» της Ζατέλη (σημαντικότερο από την συγγενή και υπερτιμημένη τριλογία του Θέμελη – αλλά με αστοχίες που σου μαραίνουν τη χαρά της ανάγνωσης –γιατί όλοι μυθιστορήματα; γιατί;)
    γ) και πόσες άλλες απογοητεύσεις (mea culpa ?)
    4.Άλλοτε άλλα – vita brevis. Μη χάνεσαι.

    Σχόλιο από Στ. Λαφοπάτης — Νοέμβριος 15, 2007 @ 10:18 πμ | Απάντηση

  3. Διάβασα μάλλον βιαστικά το «Ξεφλουδίζοντας το κρεμμύδι» του Γκύντερ Γκρας. Το βρήκα δύσκολο βιβλίο από πολλές απόψεις. Βιαζόταν κι αυτός να πει τις δικές του ένοχες αλήθειες. Γι αυτό κι εχω σημειώσει μια πρότασή του :
    «Η ενοχή σε τύπτει συνεχώς, μένει σαν κατακάθι, σαν λεκές που δεν φεύγει με τίποτα. Αλλά θέλω να έχω εγώ την τελευταία λέξη».
    Διάβασα επίσης το βιβλίο του Ισμαήλ Κανταρέ «Η κόρη του Αγαμέμνονα ,ο Διάδοχος». Πρέπει πότε πότε να γυρίζουμε σ’εκεινους τους αφυδατωμένους πνευματικά και συναισθηματικά ανθρώπους που τα αυταρχικά συστήματα τους καταντούν μαριονέτες.
    Για λόγους επαγγελματικής διαστροφής περισσότερο αγόρασα το βιβλίο της Λεϊλά Ουμάρ «Απέμειναν μονο τα γραπτά», το οποίο δεν εχω τελειώσει ακόμη,ούτε καν στη μέση δηλαδή.
    Ξαναδιάβασα ενα από τα μικρά αριστουργήματα του Πολ Βαλερύ «Ο άνθρωπος και το κοχύλι» και οπως πάντα την καταβρήκα.» Το μαλάκιο, πάντως, δεν περιορίζεται να διυλίζει έρρυθμα τη θαυμαστή του σκέπη. Πρέπει να τροφοδοτεί με διαρκώς ανανεούμενη ενέργεια και ορυκτή ύλη τον μανδύα, ο οποίος κατασκευάζει ο,τι διαρκεί, να αντλεί από εξωτερικές πηγές ο,τι θα αποβεί ίσως στο μέλλον ψιχίο των γεωλογικών στρώσεων μιας ηπείρου……»
    Καποιος φίλος με πιέζει να επιστρέψω στον Φλωμπέρ και τον Στάϊνμπεκ. Μπορεί γιατί εκει ανάμεσα στις λέξεις βρισκεις ομοιότητες με τη σημερινή ζωή μας…ιδιαίτερα νομιζω στα Σταφύλια της Οργής, που πρεπει οι νέοι να το αποστηθίζουν.
    ΥΓ.Η τριλογία του Θέμελη εξακολουθεί να θέλγει και να δειτε πως να γινει και πάλι επίκαιρη, καθώς τα Βαλκάνια επιστρέφουν, έστω και με άλλη μορφή.
    ριτσα μασουρα

    Σχόλιο από ritsmas — Νοέμβριος 16, 2007 @ 8:49 μμ | Απάντηση

  4. Από «ετεροχρονισμένη» αντίδραση στη σχολική επιβολή του «εντός θέματος», αλλά και λόγω επαγγελματικής διαστροφής (βιβλιοθηκονόμος)θα πω για βιβλία που δεν διαβάστηκαν ποτέ, για άλλα που αλλάξαν πολλά χέρια, λίγα θα πω για βιβλία που αξίζουν να «διαβαστούν» κι ας μην είναι λογοτεχνία.

    Στα χέρια μου έπεσε πριν από λίγο καιρό ένα βιβλίο που τη δεκατεία του ’60 δώρισε ο συγγραφέας του σε μεγάλο Έλληνα συγγραφέα και Ακαδημαϊκό με την απαραίτητη σεμνή αφιέρωση. Το Βιβλίο δεν διαβάστηκε ποτέ. Τα φύλλα του άκοπα. Πετάχτηκε σε ένα υπόγειο και από εκεί το μάζεψε μια βιβλιόφιλη γυναίκα. Τώρα και αυτή με τη σειρά της αυτό και τη μεγάλη της συλλογή δωρίζει σε μια δημόσια βιβλιοθήκη για να μη διαβαστεί επίσης ίσως ποτέ.

    Ένα άλλο βιβλίο -σίγουρα πολυδιαβασμένο («τα άνθη του κακού» στην τρίτη γαλλική τους έκδοση)κάποιος μεγάλος βιβλιόφιλος το δώρισε σε μια μεγάλη βιβλιοθήκη. Κάποιος το δανείστηκε, το αγάπησε και δεν το επέστρεψε ποτέ. Τώρα το δωρίζει σε μια άλλη βιβλιοθήκη. Δύο σφραγίδες και ένα ex libris το συνοδεύουν. Α ναι και δυο μικρές ανθοδέσμες πιεσμένες ανάμεσα στις σελίδες του: τα άνθη του καλού, ίσως ενός αγαπημένου που κάποτε τα πρόσφερε σε μια όμορφη γυναίκα.

    «To limani: ki’alla diiyimata» του Yani Yamvili
    γραμμένο επί τούτου σε λατινική γραφή, το οποίο εκδόθηκε το 1960 στην «Aleksandria» και «Το ξόλαμπρο μαργαριτάρι: νυβέλα» γραμμένο το 1956 επί τούτου σε φωνητική γραφή. Δυο βιβλία που το διάβασμά τους, όπως και η γραφή είναι πείραμα και ιδεολογία

    Τέλος θα πω για δυο βιβλία που μιλούν για βιβλία: Την τρίτομη ιστορία της βιβλιοθήκης στον δυτικό πολιτισμό του Στάικου, μια μαγική έκδοση με πλούσια εικονογράφηση και πολύ μεράκι και τη «Βιβλιογραφία των ελληνικών μεταφράσεων της ξένης λογοτεχνίας (1801-1900) του Κασίνη. Τι μεταφραζόταν τότε περισσότερο, από ποιες γλώσσες, από ποιους και άλλα τέτοια ενδιαφέροντα και θαυμαστά.

    Αμάν πια με τα καινούρια. Αμάν πια με τη λογοτεχνία. Το βιβλίο υπάρχει αιώνες. Δεν είναι αυτοκίνητο που το αλλάζεις για κάποιο καινούριο κάθε δέκα χρόνια.

    Σχόλιο από Γιώργος Κατσαμάκης — Νοέμβριος 20, 2007 @ 11:57 πμ | Απάντηση

  5. Μπράβο αγαπητοί κα Μασούρα και κ. Κατσαμάκη, που γράψατε, για αυτά που γράψατε και για το πώς τα γράψατε !
    Ναι στα παλιά, ναι στους κλασικούς, ναι στον Στάινμπεκ (αδικημένο κλασικό}, ναι στα βιβλία, στα λεξικά, στις γεωγραφίες, στα κάθε λογής απρόσμενα κι ανυποψίαστα (κι αυτά κι εμείς) για την παλλόμενη ζωή που κρύβουν -(αντίθετα με τα τόσα ψεύτικα δήθεν λογοτεχνήματα που γεννιούνται πεθαμένα και που ποιος αδειάζει να τα θάψει).
    non passeran!
    zήτω η χαρά της ανάγνωσης!

    Σχόλιο από Λαφοπάτης Στ. — Νοέμβριος 21, 2007 @ 11:14 πμ | Απάντηση

  6. καλησπέρα, να συνεχίσετε, οπως σας πρέπει, Μην υποχωρείτε. Κάθε υποχώρηση ειναι κι ενας μικρος , καθόλου αξιοπρεπης θάνατος. Δεν τον οφείλετε σε κανέναν. Ανεβάζετε ποστ με ζητήματα και περιμένετε απαντήσεις.
    σας χαιρετώ κι εσας και την Κατερίνα Σχοινά
    ριτσα μασουρα

    Σχόλιο από ritsmas — Νοέμβριος 21, 2007 @ 9:44 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: